Prawda Bez Recepty

Podróże kształcą, a wyjazd za granicę kształci chyba jeszcze bardziej. Widzimy rzeczy dotąd rzadko spotykane, ludzi wyglądających zupełnie inaczej, jemy egzotyczne dla nas potrawy, mówimy w obcym języku, a przede wszystkim... jesteśmy jak dzieci we mgle, które nie potrafią załatwić najprostszych spraw, bo "u nas to się robi inaczej". Jak bardzo taki szok wpływa na nasz sposób myślenia? Wyjazd do Wielkiej Brytanii zmienił mnie bardzo, mam nadzieję, że na lepsze ;) Dodam tylko, że wszystko, co tutaj opisuję, jest wyłącznie moją perspektywą na sprawę i na pewno istnieje mnóstwo osób, które mają inne przemyślenia - zapraszam je również do dyskusji w komentarzach! Większa otwartość i tolerancja Mieszkając w Polsce uważałam się za osobę otwartą i tolerancyjną. Zawsze wierzyłam, że każdy może robić to, na co ma ochotę, dopóki nie wyrządza krzywdy innym ludziom. Takie myślenie rozwinęło się u mnie jeszcze bardziej. Teraz to ja jestem mniejszością narodową, mam inne zwyczaje i zachowu...

Niejednokrotnie słyszałam, że farmaceuci są bardziej szanowani za granicą niż w Polsce, dlatego ktoś planuje wyjazd na obczyznę. Czy rzeczywiście tak jest? Opowiem Wam na przykładzie Wielkiej Brytanii, która jest zwykle podawana jako cel, do którego polscy farmaceuci powinni dążyć. Wyobraź sobie, że wyjeżdżasz do Anglii, do pracy w aptece. Prawie wszyscy są dla Ciebie mili, mimo że początki bywają bardzo trudne, a translator albo inny słownik to zawsze otwarta u Ciebie strona. Koleżanka z pracy zawsze uśmiechnięta, pacjenci również. Proszę, dziękuję i żarciki są na porządku dziennym (raczej nie nocnym; spróbuj znaleźć całodobową aptekę w UK, a zrozumiesz o czym mówię ;)). Dobrze zarabiasz, choć i tak farmaceuci narzekają, że coraz gorzej, ale jeśli jesteś aptekarzem z Polski, to prawdopodobnie będziesz zadowolony i nie będziesz rozumiał tego marudzenia. Możesz pozwolić sobie na więcej, pacjenci zadają Ci pytania kliniczne, nie masz kontaktu z pieniędzmi – więc nie czujesz się jak sprz...

Czy warto studiować farmację? Czy farmacja to dobre studia? Nie ma na to uniwersalnej odpowiedzi. Wiem jednak, w jakich sytuacjach nie powinno decydować się na farmację (albo jakikolwiek inny kierunek) i jakie pobudki są według mnie niewłaściwe. 1. Nie dostałem się na lekarski, stomatologię, geografię, lotnictwo, itd... Osoby, które nie dostały się na wymarzone studia (obojętnie jakie), bardzo często idą po prostu na jakieś inne. Co innego, jeśli masz wiele zainteresowań i nie mogłeś i tak się zdecydować, a co innego, gdy chcesz robić konkretnie jedną rzecz, ale że Ci nie wyszło, pójdziesz jednak w innym kierunku. Nie zrozum mnie źle – bardzo dobrze jest mieć plan B, ale ten plan B powinien nas satysfakcjonować, a nie być czymś najgorszym, co mogło nam się w życiu przytrafić. Jeśli nie dostałeś się np. na lekarski, a farmacja Cię nie interesuje, to nie idź na nią. To, że wydaje się podobnym kierunkiem, zwykle pogarsza jeszcze sprawę, bo nigdy nie pozwoli Ci zapomnieć, że ...

Wielu studentów, ale też osoby, które już skończyły szkołę, pyta mnie, co można robić po farmacji. Odpowiadam wtedy, że wszystko. Niektóre prace będą wymagały jednak dokształcenia się lub przekwalifikowania. Wiem oczywiście, co większość ma na myśli – czyli co można robić wykorzystując ten zawód, który się posiada lub posiądzie po ukończeniu danych studiów czy kursu.  Pisałam wcześniej o tym, jak świadomie wybrać studia i pracę . Tym razem postaram się ugryźć temat z innej strony :) W wielu przypadkach, wybieramy sobie studia ze złych pobudek. Na przykładzie farmacji – ktoś na nią idzie, bo jest uważana za dobre studia, po których jest  praca . Załóżmy, że nie chce pracować w  aptece , ale nie wie, co innego można robić. Co w takim razie zmusiło go do studiowania farmacji?  W pierwszej kolejności powinno się ustalić, co chce się robić (chociaż mniej więcej), a później pod to dobierać sobie dalszą edukację. Albo nawet, jeśli nie wiesz, co konkretnie ...

Za każdym razem, gdy przyjeżdżam do Polski, ktoś zadaje mi pytania „Czy dobrze traktują Cię w tej Anglii?”, „Czy Polacy są dyskryminowani w Wielkiej Brytanii?”, „Czy Anglicy uważają, że Polacy są gorsi?” Odpowiem na nie Wam wszystkim. Żeby zrozumieć moje przesłanie, powinniście wiedzieć kim jestem i gdzie mieszkam. Wypowiadam się z perspektywy farmaceuty, mieszkającego stosunkowo od niedawna w średniej wielkości angielskim mieście, w którym co prawda są obcokrajowcy, ale nie zalewają ulic aż tak bardzo, jak w Londynie czy Birmingham. Zdanie opieram tylko i wyłącznie na swoim doświadczeniu, tak więc osoba, która wykonuje inny zawód, mieszka w innym miejscu i jest po prostu inna niż ja, może mieć odmiennie zdanie. Znacie już kontekst… mogę więc przejść do rzeczy. Wyprowadzając się do Wielkiej Brytanii spodziewałam się, że będzie mi znacznie gorzej. Tyle przecież słyszało się o pobiciach Polaków, a także o niewolniczym traktowaniu. Myślałam więc, że będzie mi bardzo trudn...

Kursy językowe, podręczniki, fiszki… metod nauki języka obcego jest mnóstwo. Pewnie skorzystałeś już z wielu i nadal czujesz, że brakuje Ci języka w gębie podczas rozmowy z Brytyjczykiem albo że w ogóle nie rozumiesz o czym on mówi. Doskonale Cię rozumiem! Opowiem Ci o moich metodach, których wcześniej nie znalazłam w żadnych poradnikach. Wszystkie standardowe metody, tzn. chodzenie na kursy i nauka gramatyki z książek mogą być przydatne. Nie sprawią zwykle jednak, że po angielsku będziemy mówili płynnie i biegle. Wtedy najczęściej poleca się konwersacje, wyjazdy zagraniczne - nawet na stałe , które są skuteczne w nabraniu biegłości językowej. Ale czy możemy ćwiczyć mówienie i słuchanie samemu? Jak zrozumieć Brytyjczyków ? Często jest tak, że osoba biegła w języku angielskim ma problem w zrozumieniu osób posługujących się innym akcentem. To naturalne, że nie rozpoznajemy dźwięków, których wcześniej mogliśmy nie słyszeć albo nie rozumiemy najprostszych słów, bo ktoś wym...

Nie jest łatwo wybrać odpowiedni kierunek studiów i najlepszą pracę. Zwłaszcza, że poza umiejętnościami, pieniędzmi i zdaniem rodziny jest coś jeszcze, o czym wiele osób nie myśli… Sporo młodych osób nie wie tak naprawdę, co chciałaby robić w życiu, a nawet jeśli ktoś wie… to czy to jest tak naprawdę jego zdanie, czy opinia rodziców i oddziaływanie szkoły, środowiska, filmów? Niestety znam ludzi, które wybierają swoją ścieżkę życiową na podstawie tego, czego chcą inni albo na zasadzie eliminacji „nigdy nie lubiłem matmy, więc pójdę na historię”. Najgorzej jest, gdy ocena innych wydaje się komuś jego własną oceną. Wtedy ciężko rozróżnić realne życie od fantazji. Może też zdarzyć się, że lubisz coś, masz w tym kierunku umiejętności, wydaje się, że w danym zawodzie jest praca i to w miarę dobrze płatna. Idealna wręcz sytuacja, ale skąd tak naprawdę wiesz, że chcesz to robić i że odpowiada Ci taki model pracy? Pewnie znasz lekarzy, którzy nie lubią kontaktu z ludźmi, mechaników, kt...